Wat eraan vooraf ging (deel 3) (English version below)
Een boerderijtje in het buitengebied. Dat is misschien wel wat. Maar hoe gaan we dat financieren? Als zelfstandige zonder vast inkomen? Met al een hypotheek voor een rijtjeswoning? Misschien dan toch maar samen met anderen? Mag dat eigenlijk wel? Kun je wel zomaar land opdelen in diverse stukken en anderen daar een chalet op laten zetten? Natuurlijk niet! Dit is Nederland. Hier moet alles volgens regeltjes en wetten. En dus mag er niks. Maar erover dromen kan wel…
Door Alex de Jong
Dus dat deed ik veel. Dromen. Ik tekende op een geruit papier een eigen stuk grond – met huis en schuren – en kleurde er de moestuinen, scharrelplekken voor dieren, een mooie terrastuin, een volière, fruitbomen in. Zelfs een vijver (om vis in te kweken) ontbrak niet. Mijn plan: koop een hectare landbouwgrond, verdeel dat in negen gelijke vlakken en je hebt acht flinke lappen grond én in het midden ruimte voor gezamenlijke vertrekken (wasmachines, gereedschappen). Ik informeerde bij de gemeente. Dit keer stuurde ik een mail naar de wethouder. Ook ging er een mail naar een ambtenaar die mij meer moesten kunnen vertellen over leegstaande boerderijen in het buitengebied. Daar woonden nu bewoners via ‘anti-kraak’ in. Ik had een veel beter plan: zij eruit en wij erin!
Nieuwe woonvorm
Ondertussen zocht ik zelf ook verder naar andere geschikte locaties. Ik vroeg een bevriende ondernemer, die als adviseur voor de agrarische sector werkt, of zij haar ogen en oren open wilde houden. Misschien dat zij wel gemakkelijker tegen iets aan zou kunnen lopen dan ik.
Ze bracht me in contact met een andere initiatiefnemer van een nieuwe woonvorm. Want ik bleek niet de enige te zijn met een dergelijk idee. Deze groep bestond al uit een stuk of acht belangstellenden die al een tijdje aan het zoeken waren naar een plek voor hun eigen ‘dorp’. Ik besloot ze uit nieuwsgierigheid te volgen, maar raakte gaandeweg ondergesneeuwd in hun vele berichten. Bovendien merkte ik dat meedenken met hen mij niet zo paste. Ik had allang mijn eigen plan getrokken. Daar paste aanpassen bij anderen niet bij. Misschien ben ik toch meer een einzelgänger. Ook zag ik dat ze met allerlei contracten, ‘wetten’ en regeltjes hun nieuwe gemeenschap handen en voeten wilden geven. Had ik daar wel zin in? Niet echt.
Naar buitenland
Helaas werd ik bij de gemeente van het spreekwoordelijke kastje naar de muur gestuurd. Ik heb tot op heden (inmiddels bijna een jaar na dato, denk ik) nog steeds geen antwoord gekregen. Zijn de boerderijen nu wel of niet te koop? Mag ik er zelfvoorzienend leven, met in achtneming van het agrarische karakter van de plek? Nee is ook een antwoord, hè? Helemaal geen reactie is mijn inziens respectloos. En ja, ik weet dat mijn belang hier groter weegt en dat ambtenaren ‘druk’ zijn, maar even een korte reactie met ‘sorry, dit past niet in het bestemmingsplan’, was voldoende geweest. Nog steeds onbevredigend, maar het was een antwoord geweest.
En ook de verantwoordelijke wethouder had geen zin om even met mij te praten, want ook daar hoorde ik niets van. Zo konden we niet samen bekijken of mijn plan wellicht grootser binnen de gemeente zou kunnen worden uitgerold. Jammer. Het deed me vermoeden dat ik het hier in de eigen omgeving nooit zou gaan redden. Einde van het plan? Natuurlijk niet! Wat in Nederland niet kan, kan misschien elders wel. In het buitenland. In een land waar het weer ook nog eens beter is! Dus besloot ik op YouTube eens wat filmpjes van makelaars in Portugal te gaan bekijken. Leek me een heerlijk land. Lekker warm, gemoedelijk, uitgestrekt én, niet te vergeten: goedkoop.
Lees verder in mijn vierde blog
Blog 3: Continue together?
A farm in the countryside. That might be something. But how are we going to fund that? As a self-employed person without a fixed income? With already a mortgage for a terraced house? Maybe not alone, but together with others? Is that actually allowed? Can you just divide land into several pieces and let others build a chalet on their piece? Of course not! This is the Netherlands. Here everything has to follow rules and laws. And so nothing is allowed. But you can dream always about it…
So I did that a lot. Dreaming. I drew my own piece of land on squared paper – with house and barns – and coloured in the vegetable gardens, free-range areas for animals, a beautiful terrace garden, an aviary, and fruit trees. Even a pond (to breed fish) was not missing. My plan: buy a hectare of farmland, divide it into nine equal areas and you will have eight large pieces of land, and space in the middle for shared stuff (washing machines, tools, et cetera). I inquired at the municipality. This time I sent an email to the alderman. An email was also sent to a civil servant who should be able to tell me more about vacant farms in the outlying area. Residents now lived there via ‘anti-squat’. I had a much better plan: them out and us in!
New form of living
In the meantime I also continued to look for other suitable locations. I asked an entrepreneur friend, who works as a consultant for the agricultural sector, if she would keep her eyes and ears open. Perhaps she would run into something more easily than I would.
She put me in touch with another initiator of a new form of housing. As I knew already: I wasn’t the only one with such an idea, although I did not encounter a group initiative before. This group already consisted of about eight interested people who had, for some time, been looking for a place to shape their own ‘village’. I decided to follow them, merely out of curiosity, but gradually got snowed under by their many messages. Moreover, I noticed that thinking along with them didn’t really suit me. I had already drawn up my own plan. Adjusting to others didn’t fit me as a person. Maybe I’m more of a loner after all. I also saw that they wanted to give shape to their new community with all kinds of contracts, ‘laws’ and rules. Did I want that? Nope, not really.
Going abroad
Unfortunately, I was sent from pillar to post at the municipality. To date (almost a year later, I think) I still have not received an answer. Are the farms for sale or not? Can I live self-sufficiently, taking into account the agricultural character of the place? No is also an answer, right? No response at all is disrespectful in my opinion. And yes, I know that my interests weigh more here, and that civil servants are ‘busy’, but a quick response with ‘sorry, this does not fit in with the zoning plan’ would have been enough. Still unsatisfactory, but it would have been an answer.
The responsible alderman didn’t feel like talking to me either, because I didn’t hear from him as well. A shame. I’d hoped that my plan could be rolled out more widely within the municipality. Maybe they would embrace it. Unfortunately they wouldn’t. Not a word!
It made me suspect that I would never succeed here in my own environment. End of the plan? Of course not! What’s not possible in the Netherlands may be possible somewhere else. Abroad. In a country where the weather is even better! So I decided to watch some videos of real estate agents in Portugal on YouTube. Seemed like a wonderful country. Nice and warm, cozy, expansive and, last but not least: cheap.
Continue reading my fourth blog