Wat eraan vooraf ging (deel 6) (English version below)
Ambtenaren die geen antwoord geven, wethouders die te druk zijn met hun herverkiezing, het zal allemaal wel. Ik wil verder. Bovendien is het in Nederland allemaal te duur. Dus ben ik me gaan oriënteren op Portugal. Daar kun je drie hectare land, plus een vervallen schuur – om te bouwen tot huis -, kopen voor slechts 30.000 euro. Toegegeven, dat heb ik niet even liggen, maar het verwezenlijken van een zelfvoorzienende droom wordt in dat (warme!) land wel een stuk makkelijker. En ach, we hebben nog een flinke overwaarde in ons bestaande huis…
Door Alex de Jong
‘Hoe zit het met je plannen voor een huisje buiten Kampen?’ vraagt schoonmoeder bij binnenkomst. ‘Dat gaat niet zo vlot’, zeg ik en ik vertel van de lakse ambtenaren die ervoor hebben gekozen om mijn mail niet te beantwoorden. Ik vertel over het lapje grond dat mij wel is aangeboden en wat 470.000 euro moet kosten. En natuurlijk vertel ik van het idee om dan samen met diverse andere mensen een hectare grond te kopen en te verdelen. Maar: wie houd ik voor de gek?
Portugal!
‘We gaan naar Portugal’, zeg ik triomfantelijk. En ik vertel van de vele aanbiedingen die ik op YouTube voorbij heb zien komen. Mijn vrouw zit me alleen maar verbaasd aan te kijken terwijl ik vol overgave vertel van de mogelijkheden in dat Zuid-Europese land. Ik heb er duidelijk zin in!
Als de schoonouders na thee en een borreltje weer huiswaarts keren, kijkt Elise me verontwaardigd aan. ‘Je denkt toch niet dat ik naar Portugal ga? Ik zwaai je wel uit!’, klinkt het beslist.
Pas later hebben we het er ‘serieus’ over. ‘Hoe moet dat met mijn werk? Met de jongens?’ Natuurlijk heb ik daarover nagedacht. Haar werk zal ze niet meer kunnen doen. In de binnenlanden van Portugal, in de regio Castello Branco (waar ik veel stukken grond te koop heb zien staan), zit niemand te wachten op een professional organizer. Ook niet op een tekstschrijver, maar goed, ik kan, met de juiste wifi verbinding, nog steeds mijn werkzaamheden voor bestaande klanten blijven doen. ‘De jongens gaan niet mee’, zeg ik. Grote ogen van Elise. ‘Ik denk niet dat zij mee willen, toch?’ Ze knikt. Dat gevoel heeft zij ook. ‘Maar als ze willen, kan dat, hoor.’ Het klinkt niet heel overtuigend, weet ik.
Droom leven
Heel eerlijk: de jongens zijn 20 en 18. Toen ik die leeftijd had, was ik bij 20 al een jaar het huis uit en zat ik bij 18 al te denken dat ik te lang van de gastvrijheid van mijn pa had genoten, en dat ik dus het huis uit moest. Ook voor haar jongens wordt het, al zijn ze minder zelfstandig en verantwoordelijk dan ik op die leeftijd, tijd om de vleugels uit te slaan. Tijd om op eigen benen staan en er zelf maar wat van maken.
‘Hoe zie je dat voor je, financieel? Hoe wil je dat betalen?’ Als ik opper dat we het huis verkopen, de bestaande hypotheek aflossen en van de overwaarde ons plekje in Portugal kunnen financieren, schudt ze haar hoofd. Ik weet wat ze denkt: ‘Ik zwaai je wel uit.’ Maar dat is juist niet wat ik wil. Ja, ik wil graag ergens anders wonen, ergens waar de idioterie van wat er in Nederland gaande is, mij niet kan achtervolgen, een plek waar ik tot rust kan komen, met een eigen moestuin en dieren, maar: ik wil dat allemaal niet zonder haar. Want waarom zou je een droom willen leven zonder je droomvrouw?
Als ze later zegt: ‘Wat is er ineens mis met Nederland?’, weet ik dat ik voor haar tien stappen te snel ga. Even rustig aan. Pas op de plaats. Ondertussen blijf ik de filmpjes van de makelaars Joao Dias en Luís Baptista bekijken, volg ik diverse anderen die in Portugal zijn gaan wonen, en droom ik steeds vaker weg naar warmere (betere?) oorden. Dit is wat ik graag wil. Dit is een droom die ik al heel lang koester. Eerder al wilde ik weg, ergens anders opnieuw beginnen, maar dat ‘moest’ dan altijd alleen. Nu heb ik Elise. En als zij het avontuur met mij aandurft, is er niets wat ik niet kan!
English version: Portugal is starting to pull
Civil servants who do not answer, aldermen who are too busy with their re-election, whatever reason they have for not answering me; it’s okay. I want to move forward. Moreover, it is all too expensive in the Netherlands, so why am I kidding, thinking my dreams will succeed here? So I started looking at Portugal. There you can buy three hectares of land, plus a dilapidated barn – to be converted into a house – for only 30,000 euros. Admittedly, I don’t have that kind of cash lying around, but I’m realizing a self-sufficient dream becomes a lot easier in that (warm!) country. Besides… we still have a considerable surplus value in our existing home…
“What about your plans for a house outside of Kampen?” asks mother-in-law upon entering. ‘That’s not going so smoothly’, I say and I tell about the lax officials who have chosen not to answer my email. I tell her about the piece of land that was offered to me and which should cost 470,000 euros. And of course I talk about the idea of buying and dividing a hectare of land together with various other people. But: who am I kidding?
Portugal!
“We’re going to Portugal,” I say triumphantly. And I talk about the many offers I’ve seen on YouTube. My wife just looks at me in amazement while I passionately explain the possibilities in that southern European country. I’m clearly looking forward to it!
When the in-laws return home after tea and a drink, Elise looks at me indignantly. “You don’t think I’m going to Portugal, do you? I’ll wave you goodbye!’, it sounds decided.
Only later do we talk about it ‘seriously’. “How about my job? Will the boys be there?” Of course I thought about that. She will no longer be able to do her job. In the center of Portugal, in the Castello Branco region (where I have seen many pieces of land for sale), no one is waiting for a professional organizer. Not on a copywriter either, but well, with the right WiFi connection, I can still continue to do my work for existing customers. “The boys are not coming,” I say. Big eyes from Elise. “I don’t think they want to come, do they?” She nods. She has that feeling too. “But if they want, they can.” It doesn’t sound very convincing, I know.
Dream life
Quite frankly, the boys are 20 and 18. When I was 20, I had already left home for a year and at 18 I was already sure that I had enjoyed my dad’s hospitality for too long, and that I so had to leave the house. It is also time for her boys to spread their wings, although they are less independent and responsible than I was at that age. It’s about time they stand on their own two feet and make something out of life themselves.
‘How do you envision that, financially? How do you want to pay for that?’ When I suggest that we sell the house, pay off the existing mortgage and use the equity to finance our place in Portugal, she shakes her head. I know what she’s thinking: “I’ll wave you goodbye.” But that’s not what I want.
Yes, I would like to live somewhere else, somewhere where the idiocy of what is going on in the Netherlands cannot haunt me, a place where I can relax, where I can grow my own vegetable garden and keep animals, but: I do not want all of that without her. Because why would you want to live a dream without your dream woman? That’s not really a dream!
When she later says: ‘What is suddenly wrong with the Netherlands?’, I know that I am going ten steps too fast for her. Take it easy. Mark the place. In the meantime I keep watching the videos of real estate agents Joao Dias and Luís Baptista, I follow several others who have moved to Portugal, and I increasingly dream away to warmer (better?) places. This is a dream I’ve had for such a long time. Earlier in life I wanted to leave, start again somewhere else, but then I always had to do it alone. It frightened me. Now I have Elise. And if she dares to go on this adventure with me, there’s nothing I can’t do!