Eerlijk is eerlijk: we hebben ons er een beetje op verkeken. De immens mooie plek, de fenomenale uitzichten, de vier bouwpercelen/weiland; daar hangt natuurlijk een prijskaartje aan. Voor Nederlandse begrippen een schijntje, maar ons initiële budget werd snel minder. Eigenlijk is het al niet meer toereikend voor de noodzakelijke renovatie. De kosten lopen sneller op dan jij met je ogen kunt knipperen.
Zodoende wilden we in eerste instantie de elektriciteitsbedrading niet aanpakken. Dan hoefden de muren ook niet opnieuw gestukt te worden. Mooi! Maar wat als de bedrading over twee jaar toch niet goed blijkt te zijn? Dan moet dan alles open. We willen hier zeker twintig jaar wonen, dus dan kan het maar beter meteen goed zijn, toch?! In dat geval is het ook handiger om de houten kozijnen meteen maar te vervangen door PVC én dubbele beglazing. Tenslotte kan het hier in de winter minus 25 graden worden…
Kunststof kozijnen
Onze makelaar had de ‘kozijnenboer’ al even langs gestuurd voor het opmeten van de raampartijen. De offerte stemde ons zeer tevreden. Ruim vijftien jaar geleden had ik in ons huis in Kampen alle kozijnen laten vervangen en dat kostte (toen al!) zeker het zesvoudige. Al zijn de ramen in Nederland wel ‘wat’ groter dan in Bulgarije, natuurlijk. Iets met ‘in de zomer de warmte buiten en in de winter de warmte binnen houden’. Overigens ‘kregen’ we nu zelfs een bonus: speciaal getint UV-glas én voorzethorren erbij. Geen overbodige luxe.
Amper twee weken later kregen we het resultaat via foto’s te zien. Op het eerste gezicht zag dat er goed uit. Pas bij nadere beschouwing viel me op dat er hier en daar best wel flinke brokstukken uit de muren waren ‘gevallen’. Misschien ‘omdat het toch maar om het huis van een ander’ gaat? Maar ben je daarmee dan niet nog voorzichtiger dan met het huis van jezelf? Of verklaart dit waarom menig Bulgaars huis er zo vervallen uitziet?!
Puin en cement
Overal lag puin en cement. Waarom had die kozijnenboer niet even wat bescherming op de houten vloer gelegd? Tenslotte hadden we bedacht de vloer te laten voor wat het is. Hooguit een beetje schuren en lakken… Kon die Bulgaar dat echt niet zelf bedenken? Dus besloten we het John, de Engelse bouwvakker die ons huis met zijn team Bulgaren gaat renoveren, voor de zekerheid toch maar even te zeggen. Hij keek ons aan alsof hij het in Keulen hoorde donderen. ‘Onze standaard van werken is anders dan die van de doorsnee Bulgaar’, zo liet hij zich ontvallen. ‘Wij gaan voor perfectie.’ Gelukkig maar. Dat komt goed. Hoop ik. Al is loslaten wel een ‘dingetje’. Waarom moesten we ook zo nodig een huis, 2.300 kilometer hier vandaan, kopen?
Je kunt ons avontuur volgen via columns in De Brug en via www.ourbulgarianadventure.com (en mij inhuren als tekstschrijver kan nog steeds). Dovizhdane!